Global Basketball

  Με αφορμή τα ΝΒΑ Global Games και την επίσκεψη των Oklahoma City Thunder στην Ισπανία για τα παιχνίδια με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα είπα να μπω στο κόπο και να γράψω

ένα κείμενο για το αν πρέπει σιγά σιγά η Ευρώπη να προχωρήσει σε αλλαγές. Τα δύο ματς που έδωσε στην Ισπανία η Οκλαχόμα ήταν κάτι διαφορετικό για τον ευρωπαίο φίλαθλο, ακόμα και για όσους παρακολουθούμε ΝΒΑ. Έγιναν δύο πολύ ωραία και διασκεδαστικά για το κοινό παιχνίδια που όσοι τα παρακολούθησαν από κοντά σίγουρα έφυγαν “γεμάτοι” από το γήπεδο και θα έχουν κάτι να θυμούνται. Από τη μία η Οκλαχόμα του Ράσελ Γουέστμπρουκ και από την άλλη η Ρεάλ με την Μπαρτσελόνα όπου αμφότερες έβαλαν δύσκολα στους “Αμερικανούς” με την Ρεάλ μάλιστα να κερδίζει το ματς στην παράταση. 

  Παρακολουθώντας λοιπόν τα παιχνίδια διάφορες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου για το άθλημα και το πόσο διαφέρει εδώ σε σχέση με το ΝΒΑ. Χαίρω πολύ θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο, υπάρχουν πολλά σημεία στα οποία μπορεί να σταθεί κανείς για τις διαφορές μας όπως η προβολή του αθλήματος η νοοτροπία των φιλάθλων και πολλά ακόμα. Όσο αφορά το άθλημα καθαρά και τον τρόπο που παίζεται υπάρχουν οι διαφορές στις διαστάσεις των γηπέδων και των εσωτερικών κανόνων του παιχνιδιού. Θα έλεγα ότι τελευταία έχω αρχίσει να πιστεύω πως είναι αναπόφευκτο το ευρωπαϊκό μπάσκετ να μην ακολουθήσει τις εξελίξεις και να μείνει πίσω.

  Γενικά χρειάζεται μία αλλαγή και πάνω από όλα μία κοινή πορεία πλεύσης. Και αν εσείς πιστεύετε ότι όλα είναι εντάξει και μια χαρά τότε σας παραπέμπω σε δηλώσεις προπονητών, παικτών και παραγόντων που έχουν να κάνουν με τις διαφορές που υπάρχουν σε κανονισμούς από διοργάνωση σε διοργάνωση. Μα πάνω απ’ όλα σας παραπέμπω σε αυτόν τον “πόλεμο” που είχαμε φέτος το καλοκαίρι μεταξύ FIBA και Euroleague. Αν αυτό δεν είναι το πιο τρανό επιχείρημα πως κάτι δεν πάει καλά στην Ευρώπη με το άθλημα γενικά, τότε δεν ξέρω και εγώ τι μπορεί να είναι.

  Ας μιλήσουμε όμως  για τα βασικά και μόνο και ας τους αφήσουμε να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους ελπίζοντας πως θα βγει κάτι καλό για το άθλημα συνολικά. Διαφορές λοιπόν, πολλές διαφορές στο παιχνίδι που παίζεται στην Αμερική όπου τάσσομαι υπέρ των περισσοτέρων . Όχι όλων !Οι ίδιοι οι Αμερικάνοι άλλωστε έχουν αναφερθεί αρκετές φορές στο θέμα των πολλών time out κατά την διάρκεια των αγώνων με αποτέλεσμα να κόβεται ο ρυθμός και γενικά να κουράζεται και ο θεατής από όλη αυτή την ιστορία. Ειδικά τα time out κατά την κανονική ροή του ματς είναι άκρως εκνευριστικά (πόσο μάλλον για εμάς που πρέπει να ξενυχτήσουμε). Από την άλλη δεν θα ήταν άσχημο να εφαρμοστεί εδώ ένας τέτοιος κανόνας για τα τελευταία λεπτά ενός αγώνα. Θα βοηθούσε να δούμε περισσότερα κλειστά παιχνίδια άρα και πιο ενδιαφέροντα, γιατί όχι. 

  Πέρα όμως από το θέμα των time out που είναι απλό, θέλω να μιλήσω για το αντιαθλητικό που από απλό το κάναμε περίπλοκο. Δεν είναι δυνατόν ποτέ αυτός ο καινούριος κανονισμός περί αντιαθλητικού σε οποιοδήποτε φάουλ γίνεται σε κατάσταση αιφνιδιασμού να λειτουργήσει σωστά. Και ο λόγος είναι απλός, αφήνει πολλά στην κρίση του διαιτητή. Γιατί; Παράδειγμα, όποιος είναι έξυπνος και φανεί ότι πάει προς τη μπάλα τη μία θα την γλυτώσει από τον ένα ρεφ την άλλη όχι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως που μπορεί να παρουσιαστεί με αυτόν τον κανονισμό είναι σε ματς κλειστά όπου η μία ομάδα θα κυνηγάει στο σκορ. Τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις? Γιατί, μπορεί να κάνεις φάουλ (που ούτως η άλλος θα έκανες) και ο αντίπαλος να είναι σε κατάσταση αιφνιδιασμού. Εκτός εάν ο κανονισμός το ξεκαθαρίζει κάπου αυτό και εμένα μου διαφεύγει. Ένα από τα πολλά καλά των κανονισμών στο ΝΒΑ είναι ότι είναι αρκετά ξεκάθαροι σε όλες τις περιπτώσεις και δεν αφήνουν πολλά στην κρίση του διαιτητή. Καλό θα ήταν πάντως να λείπει όλη αυτή η τυπική διαδικασία με την πολύ συχνή παρακολούθηση του instant replay για το παραμικρό, το χρησιμοποιούν υπερβολικά πολύ οι Αμερικανοί. 

  Τέλος πάντων, ας πάμε και στο θέμα του γηπέδου το οποίο ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο ξεκίνησα να γράφω. Θυμάμαι το 2010 όταν είχε γίνει η πρώτη αλλαγή στην γραμμή του τριπόντου από 6,25 σε 6,75 πόσο περίεργο μου φαινόταν και πόσο πολύ καιρό μου πήρε να το συνηθίσω. ‘Έξι χρόνια μετά μπορώ να πω ότι θα ήθελα να δω το γήπεδο να μεγαλώνει κι άλλο. Δεν μπορεί να μείνουν όπως έχουν τα πράγματα γιατί θα επέλθει κατά κάποιο τρόπο ένας κορεσμός απέναντι στο ίδιο το άθλημα. Κακά τα ψέματα δεν υπάρχουν “μυστικά” πλέον στο μπάσκετ, το scouting έχει αναπτυχθεί φυσιολογικά μαζί με την τεχνολογία ( εδώ ο οποιοσδήποτε πλέον έχει πρόσβαση σε όποιον αγώνα θέλει στο Youtube πόσο μάλλον τα τεχνικά επιτελεία) και από εκεί και πέρα εξαρτάται από το τεχνικό τιμ το πόσο καλά θα κάνει τη δουλειά του. Βλέπουμε συνέχεια  τις άμυνες όλο και πιο διαβασμένες με αποτέλεσμα να μειώνονται οι αποστάσεις, οι παίκτες να πατάνε την πλάγια γραμμή (ναι Μάικ Μπράμος για σένα λέω), το σουτ από μέση απόσταση να έχει σχεδόν ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ (!) κτλ. Το σουτ από μέση απόσταση.. ας γελάσω, πόσοι παίκτες έμειναν να σουτάρουν έτσι; σκεφτείτε τους, δείτε σε ποιες ομάδες παίζουν και σκεφτείτε υπό ποιες συνθήκες παίρνουν αυτά τα σουτ.. Δεν υπάρχει πλέον, τρίποντο και ζωγραφιστό τίποτα άλλο. 

  

   Τα τελευταία χρόνια δε, όπου οι άμυνες με αλλαγές έχουν γίνει της μόδας, σε συνδυασμό με τους μικρούς χώρους έχουν “καταστρέψει” κατά μία έννοια το παιχνίδι, όλοι παίζουν για να εξουδετερώσουν τον αντίπαλο και πολλές φορές το θέαμα δεν είναι καλό για τον θεατή. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι λίγκες και γενικότερα τα αθλήματα δεν θα ήταν τίποτα το σπουδαίο αν δεν υπήρχαν οι φίλαθλοι, στην τελική όλα γύρο τους γυρίζουν, οι προπονητές και οι παίκτες πληρώνονται γι αυτό ακόμα και οι άνθρωποι που απαρτίζουν τις διοικήσεις των διοργανώσεων για αυτούς δουλεύουν και ψάχνουν τρόπους να προσελκύσουν κόσμο πρώτα για την τσέπη τους εννοείτε και μετά για το καλό του αθλήματος. Βέβαια, αυτοσκοπός θα παραμείνει η νίκη ακόμα και αν μεγαλώσει το γήπεδο αλλά έχουμε ελπίδες να δούμε καλύτερους αγώνες, πιο θεαματικούς.

  Εδώ στην Ελλάδα δεν ξέρω πως θα αντιμετωπίζαμε μια τέτοια αλλαγή, θα μας συμφέρει; Θα δεχτεί η Ελληνική σχολή να σταματήσει να παράγει “οικοδόμους” και να δούμε επιτέλους μετά από χρόνια μια φουρνιά από πραγματικούς μπασκετμπολίστες; Να μαθαίνει στα παιδάκια πρώτα πώς να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι και μετά πώς να σταματήσουν τον αντίπαλο. Δεν λέω, καλό είναι ο καπετάνιος να μπορεί να σώσει τον κόσμο και το πλήρωμα του στο ναυάγιο, αλλά γιατί διάολε να φτάσεις σε αυτό το σημείο; Πριν πιάσεις στα χέρια σου το τιμόνι μάθε να ταξιδεύεις.

  Για να είμαι πάντως ειλικρινής όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν στο 100%. Υπάρχουν ομάδες όπως η ΤΣΣΚΑ και η Φενέρ που και σε ένα ασανσέρ μέσα θα βρίσκανε τρόπο να παίξουν ωραίο και θελκτικό μπάσκετ, αλλά δεν υπάρχουν μόνο αυτές οι ομάδες. Επίσης, σίγουρα τα τελευταία χρόνια τα σκορ δείχνουν να ανεβαίνουν και τα ματς να είναι καλύτερα, όμως γιατί να μην βοηθήσουμε λίγο το άθλημα να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο; Πριν όμως γίνει ότι είναι να γίνει και ΑΝ γίνει, ας τα βρουν η FIBA με την Euroleague, ας έχουμε τους ίδιους κανονισμούς σε όλες τις διοργανώσεις, θα είναι μία καλή αρχή… το μπάσκετ είναι και πρέπει να είναι ΕΝΑ...το ίδιο ΠΑΝΤΟΥ.

 Y.Γ: Το θέμα με τους 4 ξένους του Παναθηναϊκού είναι στην επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό και θα ήθελα να πω και εγώ την γνώμη μου όπως πολύ ωραία μας ανέλυσε και ο “Saras” την δική του εδώ. Προσωπικά δεν βλέπω πως γίνεται να κοπεί από το ρόστερ ο Νίκολς που είδαμε σε όλα τα φιλικά και να παίρνει την θέση του ο Κρις Σίγκλετον ο οποίος είναι εκτός τόπου και χρόνου μέχρι στιγμής. Ο Ολυμπιακός αν έχει ένα τρανταχτό πρόβλημα είναι στο 5. Μιλάμε για ένα ματς, δεν νομίζω ότι θα υπάρξει πρόβλημα με Μπουρούση και Γκιστ για τον ΠΑΟ στο 5. Αντίθετα, με την εικόνα του Χαραλαμπόπουλου θα έλεγα ότι ο Νίκολς είναι απαραίτητος για την ομάδα διότι ματσάρει τέλεια πάνω σε Παπαπέτρου και Παπανικολάου και στην άμυνα με αλλαγές μπορεί να κρατήσει τους ψηλούς μακριά από το καλάθι. Δεν θα μακρηγορήσω άλλο, όλα θα φανούν στο γήπεδο και ο Πεδουλάκης δυστυχώς η ευτυχώς θα “κριθεί” από το αποτέλεσμα.

Facebook Twitter