Οι νέες καινοτομίες και τα προβλήματα του Παναθηναϊκού.

  
  Μετά τον Ολυμπιακό ήρθε η ώρα να μπει και ο νέος Παναθηναϊκός στο μικροσκόπιο και να δούμε τι πήγε καλά για την ομάδα σε αυτά τα φιλικά που έδωσε και που εντοπίζονται τα κύρια προβλήματα της. Αν για κάποιο λόγο καθυστέρησε αυτό το κείμενο ήταν γιατί αποφάσισα να παρακολουθήσω και το Gomelsky cup έτσι ώστε να βγάλω πιο ασφαλή συμπεράσματα για την ομάδα. Δυστυχώς ατυχήσαμε όμως μιας και το δεύτερο ματς με την Ούνιξ δεν το έδειχνε ΠΟΥΘΕΝΑ και έτσι έχω μια μικρή εικόνα μόνο από το ματς (πάλι) με την Μακάμπι.

  

  Πριν μπούμε στο ζουμί της υπόθεσης θα ήθελα να πω κάτι πολύ σημαντικό για την ομάδα και κάτι το οποίο διαβάζουμε σχεδόν κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια. Πρέπει επιτέλους ο Παναθηναϊκός να αποκτήσει τρανταχτά σημεία αναφοράς στο παιχνίδι του, να αποκτήσει μία ταυτότητα. Ένας, δύο, τρεις παίκτες που θα λέμε, οκ μπήκαν μέσα τώρα στα δύσκολα θα κάνουν αυτό κι αυτό και όλα θα πάνε καλά. Έχει ανάγκη από σίγουρες λύσεις η ομάδα (χωρίς να ψάχνουμε Διαμαντίδη), είτε αυτός λέγεται Παππάς, είτε Μπουρούσης.. .

               Γρήγορη επίθεση

  Ήταν εμφανές και στα 3 παιχνίδια που παρακολουθήσαμε ότι ο Παναθηναϊκός επιδίωκε σε κάθε του επίθεση να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο. Είτε από καλάθι που δεχόταν αμέσως μετά την επαναφορά, είτε μετά από ένα κλέψιμο, ένα ριμπάουντ.. Όχι αναγκαστικά σε πρωτεύον ή δευτερεύον αιφνιδιασμό, του έφτανε απλά μία κακή επιστροφή της αντίπαλης άμυνας για να βάλει κατευθείαν τη μπάλα ακριβώς εκεί που ήθελε χτυπώντας στο mismatch που είχε δημιουργηθεί. Ήταν χαρακτηριστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις η επίθεση είχε εκδηλωθεί στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα καθώς ήταν αρκετά για τους γκαρντ του Παναθηναϊκού να φέρουν σε ανισορροπία την άμυνα η οποία εκείνη την ώρα προσπαθεί να οργανωθεί. Οι περισσότερες από τις επιθέσεις που επιχείρησε ήταν

εκτελεσμένες στα 2/3 του χρόνου των 24^ων δευτερολέπτων, στοιχείο που δείχνει και τι μπάσκετ θα προσπαθήσει να παίξει φέτος ο Πεδουλάκης. Πάει σε πιο γρήγορους ρυθμούς παιχνιδιού (έχει τους παίκτες να το κάνει), με περισσότερες κατοχές (70+) προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί ότι του δίνει ο αντίπαλος. Ας δούμε τρεις διαφορετικές φάσεις που η κατάληξη είναι ίδια (τρίποντο) αλλά ο τρόπος διαφέρει σε κάθε μία.

 *Σε αυτή την 1^η περίπτωση ο Καλάθης τρέχει με σκοπό να τραβήξει την προσοχή της άμυνας αλλά τελικώς εκμεταλλεύεται κάτι πολύ απλό, τη συνήθεια σχεδόν όλων των ψηλών οι οποίοι όταν γυρνάνε στην άμυνα “βρέξει-χιονίσει” πρώτα θα πατήσουν στο ζωγραφιστό. Αυτός είναι ο χώρος δράσης τους και πιστέψτε με το κάνουν από συνήθεια. 

 *Ο Παππάς μετά από επαναφορά επιτίθεται πολύ γρήγορα αναγκάζοντας τον Ζίρμπες να πάει σε βοήθεια και ο “τρέιλερ” Μπουρούσης έχει ελεύθερο τρίποντο.

 *Τέλος ο Τζέιμς ο οποίος έχει αντίπαλο τον Όγκουστιν (mismatch) θα τον περάσει στο 1ν1  και ο Χίγκινς πηγαίνει να βοηθήσει με αποτέλεσμα άλλο ένα ελεύθερο τρίποντο για τον Μπουρούση (και οι τρεις παραπάνω φάσεις πριν τα 16 δευτερόλεπτα επίθεσης).

              Νίκολς-Γκιστ-Σίγκλετον

  Φαίνεται από τα πρώτα ματς ότι ο Πεδουλάκης στηρίζεται αρκετά στο δίδυμο Γκιστ-Σίγκλετον καθώς επιστρέφει κατά κάποιο τρόπο στις παλιές καλές εποχές όπου η άμυνα ήταν το καμάρι της ομάδας. Μιλάμε για ένα πολύ καλό δίδυμο ψηλών που μπορεί να ανταποκριθεί άψογα στην άμυνα με αλλαγές και η λογική λέει πως θα “φορεθεί” πολύ και φέτος. Δίπλα όμως σε αυτούς τους δύο είδαμε για πολύ ώρα και τον Νίκολς μέσα στο παρκέ. Όση ώρα βρισκόντουσαν στην ίδια 5άδα οι τρεις κύριοι το αποτέλεσμα σε άμυνα (κυρίως) και επίθεση απλά με εντυπωσίασε. Μία άμυνα όπου τα αθλητικά προσόντα και η σκληράδα είναι τα κύρια συστατικά της και που ο αντίπαλος “ματώνει” για να την διαπεράσει . Όποιος και αν βρισκόταν αντίπαλος του Νίκολς στο χαμηλό post μετά τις αλλαγές δυσκολευόταν απίστευτα να υποδεχτεί τη μπάλα μιας και το positioning του Αμερικανού και η μαχητικότητα του δεν το επέτρεπαν. Χρόνια είχα να δω ένα τόσο λειτουργικό σχήμα για τον Παναθηναϊκό τόσο σε επίθεση όσο και σε άμυνα (στο βαθμό βέβαια που μπορώ να πω κάτι τέτοιο γιατί ακόμα μιλάμε για φιλικά). Πιστεύω θα τους δούμε αρκετές φορές και τους 3 μαζί σε δύσκολα ματς αλλά και σε παιχνίδια που ίσως ο Παναθηναϊκός θα κυνηγάει στο σκορ. Είναι ένα πολύ καλό σχήμα για ανάκτηση του momentum ενός αγώνα μέσα από την ενέργεια που μπορούν να βγάλουν οι 3 τους σε άμυνα και επίθεση (πέρυσι και πρόπερσι ο Παναθηναϊκός είχε σοβαρό έλλειμμα ενέργειας στο παιχνίδι του μιας και ο μόνος που την παρείχε στην ομάδα ήταν ο Γκιστ). Και μαζί με τους Καλάθη-Τζειμς να συμπληρώνουν την 5άδα θα δούμε πολύ πίεση στα αντίπαλα γκάρντ.

  Κάτι ακόμα όμως που αξίζει να σημειώσουμε και με βρίσκει 100% σύμφωνο είναι ο ρόλος του Γκιστ στην επίθεση που είναι αρκετά διαφορετικός σε σχέση με το παρελθόν. Ο Σίγκλετον σε αντίθεση με τον Λάσμε διαθέτει πολύ καλύτερο περιφερειακό σουτ, πράγμα το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον coach να στείλει τον Γκιστ (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) πιο κοντά στο καλάθι. Δεν θέλω να βλέπω άλλο τον Γκιστ να βρίσκεται στην περιφέρεια και να σουτάρει 3ποντα, δεν είναι αυτό το δυνατό του σημείο. Το άλλο δε που με εξόργιζε ήταν όταν προσπαθούσε να βάλει τη μπάλα κάτω και να επιτεθεί μόνος του. Η κατάληξη συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις ήταν αιφνιδιασμός για τον αντίπαλο. Είναι καλό λοιπόν για το spacing της ομάδας στην επίθεση που ο Γκιστ λειτουργεί περισσότερο ως 5άρι. Στην ουσία βλέπουμε τους Γκιστ-Σίγκλετον να αλλάζουν ρόλους στο 4-5 σε επίθεση και άμυνα.


              Ο Καλάθης στην επίθεση 

  Σε όλα σχεδόν τα φιλικά είδαμε την επίθεση της ομάδας να “κολλάει” σε πολλές περιπτώσεις με τον Καλάθη ως οργανωτή. Αυτό συνέβη για 2 λόγους.. 1) Δεν ήταν όσο επιθετικός θα έπρεπε να είναι απέναντι σε άμυνες που του έδιναν χώρο, αργώντας χαρακτηριστικά να επιλέξει με ποιόν τρόπο θα επιτεθεί.

 *Εδώ μια φορά που αντιμετώπισε σωστά την αλλαγή και επιτέθηκε. Γενικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν πάει πιο συχνά μέχρι μέσα απέναντι στα 5αρια, έχει μεγάλο κορμί (1,98) και μπορεί να τελειώσει “ψηλά” τις φάσεις.

  2) Οι υπόλοιποι “πλάγιοι” ήταν σε κακή μέρα παρασύροντας τον κατά μία έννοια. Ο Πεδουλάκης στην προσπάθεια του να κρύψει τις αδυναμίες του Καλάθη στην επίθεση χρησιμοποίησε διάφορες τακτικές και τρικ τα οποία άλλοτε έφερναν αποτέλεσμα και άλλοτε όχι. Παρατήρησα λοιπόν ορισμένα πραγματάκια που αξίζουν μια 2η ματιά.

 - Αρχικά είδαμε τον Νικ να παίρνει side picks σε καταστάσεις 2 εναντίον 2 προσπαθώντας έτσι να ανοίξει κάπως το γήπεδο για τον ίδιο με βασικό σκοπό να επιτεθεί από την base line (όταν η άμυνα του το επέτρεπε) από όπου και δημιουργήθηκαν κάποια ρήγματα. Από την άλλη όταν οι αντίπαλοι επέλεγαν να πάνε σε αλλαγή η πρώτη επιλογή ήταν να περάσει η μπάλα στον ψηλό. Παραδείγματος χάριν : 

  *Αν αναρωτιέστε για ποιο λόγο ο Ιτούδης βάζει έναν από τους καλύτερους αμυντικούς του (Κουρμπάνοφ) να είναι προσωπικός αντίπαλος του Καλάθη, η απάντηση είναι γιατί ούτως η άλλος η τακτική του είναι να πάει σε αλλαγή και να στείλει τον Κουρμπάνοφ πάνω στον Γκίστ και όχι πχ τον Τεόντοσιτς (..).

  -Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει μία λεπτομέρεια όσο αφορά τα περισσότερα screen (όχι όλα) που παίρνει πλέον ο Καλάθης και αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο οι ψηλοί τοποθετούν το σώμα  τους. Τα screen είναι πολύ δυναμικά και κάθετα προς την μπασκέτα απαγορεύοντας στον προσωπικό αντίπαλο να πάει under, πράγμα απολύτως λογικό καθώς δεν υπάρχει (ας μου επιτραπεί η έκφραση) “παράλληλο” παιχνίδι για τον Νικ. Η αδυναμία του ακόμα και στο στατικό σουτ είναι ένα πράγμα που το γνωρίζουν συμπαίκτες και αντίπαλοι και πάνω απ όλα ο ίδιος, πόσο μάλλον στο σουτ μετά από τρίπλα. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να κινηθεί παράλληλα με το καλάθι, δεν απειλεί άρα δεν τραβάει την προσοχή της άμυνας άρα κανένα κέρδος για την επίθεση του Παναθηναϊκού.

*Ακόμα και έτσι παρουσιάζει ενδιαφέρον  η απόσταση που έχει  ο Κουρμπάνοφ από τον Γκιστ.

-Υπάρχει όμως μία ακόμα παράμετρος στο παιχνίδι του Καλάθη και η πιο ενδιαφέρουσα κατά τη γνώμη μου. Κατά τη διάρκεια του φιλικού που έδωσε ο Παναθηναϊκός με την ΤΣΣΚΑ (για το Diamonds are forever) υπήρξε ένα διάστημα στο οποίο η επίθεση είχε πραγματικά κολλήσει με τον Καλάθη να τα έχει κάνει μαντάρα. Συζητώντας λοιπόν με την μπασκετοπαρέα του φόρουμ εκείνη τη στιγμή, λέμε “δεν γίνεται κάτι πρέπει να κάνει, στη τελική ας πάρει τη μπάλα από τα χέρια του Καλάθη και ας τον βάλει σε δεύτερο ρόλο επιθετικά”. Εκεί λοιπόν ο Πεδουλάκης αρχικά τον αποσύρει βάζοντας τον Τζέιμς στη θέση του (αν θυμάμαι καλά) και τον επαναφέρει στο παρκέ μετά από λίγο. Επανερχόμενος λοιπόν ο Νικ στο παρκέ όντως μπαίνει σε “δευτερεύοντα” ρόλο για την επίθεση του Παναθηναϊκού, η σε ρόλο “off-guard” που λένε και στο χωριό μου. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ο Καλάθης διαβάζει πολύ πιο εύκολα και αποτελεσματικά τι του δίνει η άμυνα και χτυπάει ακριβώς εκεί που πρέπει. Δείτε τις 2 παρακάτω φάσεις:

               “Ζωγραφιστό αεροδιάδρομος”

  Πάμε τώρα και στο θέμα που πρέπει να ανησυχεί περισσότερο απ όλα τον Πεδουλάκη. Αναφέρθηκα πιο πάνω στο σχήμα Νικολς-Γκιστ-Σίγκλετον και το πόσο καλά λειτουργεί, έλα όμως που δεν γίνεται να παίζεις 40΄έτσι. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που δεν υπήρχε ο Νίκολς να σπρώξει χαμηλά μετά τις αλλαγές η μπάλα περνούσε πολύ εύκολα στους αντίπαλους ψηλούς οι οποίοι τελείωναν εξίσου εύκολα τις φάσεις. Ακόμα και σε 1ν1 καταστάσεις βέβαια οι Σίγκλετον-Μπουρούσης (μην ξεγελάει το μέγεθος του Μπουρούση, δεν του αρέσει η επαφή χαμηλά) παρουσίασαν μία αδυναμία στο μαρκάρισμα ψηλών όπως οι Ζιρμπες και Παραχούτσκι οι οποίοι έκανα μεγάλη ζημιά μέσα από το ζωγραφιστό.

*Εδώ βλέπουμε τις προσπάθειες τις Ούνιξ στον χθεσινό αγώνα. Μετράω μόνο 8 εύστοχες προσπάθειες έξω από τη ρακέτα!! Η ευστοχία κοντά στο καλάθι είναι τεράστια και το ίδιο πρόβλημα και μεγαλύτερο υπήρξε κόντρα στον Ζίρμπες. Ευτυχώς δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ψηλοί στη euroleague θα πω εγώ.

  

  Το άλλο θέμα στην άμυνα αφορά τον Μπουρούση και την αντιμετώπιση του PnR, με τον οποίο έχουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα απέναντι και σε καλούς/γρήγορους γκαρντ.

 

  Μπορεί στην περίπτωση του Σιγκλετον να πούμε ότι ίσως είναι νωρίς ακόμα και θα βελτιώσει μέσα στη σεζόν την προσωπική του άμυνα χαμηλά, η οποία κατά κάποιο τρόπο είναι και θέμα διάθεσης αλλά το αντίστοιχο δεν ισχύει για τον Μπουρούση. Με τον Μπουρούση έχουμε ένα δεδομένο, έχει αργά πόδια. Τέλος, δεν πρόκειται να γίνει πιο γρήγορος. Οκ, εξαρτάται από τους υπόλοιπους τέσσερεις που τον πλαισιώνουν και όσο περνάει ο καιρός η άμυνα θα δέσει περισσότερο και το πρόβλημα θα μικρύνει. Αλλά δεν θα πάψει να υπάρχει. Πάντα, σε όλα τα ματς ο Παναθηναϊκός θα μπαίνει με δεδομένο ότι πρέπει να τον κρύψει. Ότι κάτι θα πρέπει να δώσει στον αντίπαλο, έτσι πάει σε αυτές τις περιπτώσεις κάτι θα ρισκάρεις. Από αντίπαλο σε αντίπαλο προφανώς ο τρόπος θα αλλάζει και είναι δουλειά του Πεδουλάκη να βρει σε κάθε περίπτωση τον πιο ανώδυνο συνδυασμό.

  Ακόμα, θα ήθελα να κάνω μία γενική παρατήρηση που έχει να κάνει με την φιλοσοφία του Πεδουλάκη σαν προπονητή. Είναι από τους προπονητές που όταν δημιουργηθεί ένα mismatch απαιτεί από τους παίκτες του να χτυπήσουν εκεί τον αντίπαλο, όσες φορές και αν δημιουργηθεί μία τέτοια κατάσταση μέσα στο παιχνίδι. Κάτι που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Αρκεί όμως να έχεις τους κατάλληλους παίκτες για να το κάνεις. Γιατί το λέω αυτό. Παρατήρησα αρκετές φορές στα φιλικά της ομάδας τους Σιγκλετον-Νίκολς να παίρνουν τη μπάλα στο ποστ για να εκμεταλλευτούν το “πλεονέκτημα” που είχαν από τις αλλαγές της άμυνας και να παίξουν με κοντύτερο αντίπαλο. Έλα όμως που δεν είναι τέτοιοι παίκτες. Αμφότεροι έχουν συνηθίσει να παίζουν με πρόσωπο στο καλάθι και το ποστ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το δυνατό τους σημείο. Έτσι πήγαν χαμένες κάμποσες επιθέσεις του Παναθηναϊκού και θυμήθηκα μία άστοχη κατά τη γνώμη μου δήλωση του coach στους περσινούς τελικούς όπου έλεγε ότι έχασε ένα ματς επειδή η ομάδα δεν ήταν αποτελεσματική στα mismatch που έπαιξε. Χαρακτηριστικά θυμάμαι τον Γκιστ να έχει λιώσει στο παρκέ και κάθε φορά που ο Ολυμπιακός άλλαζε στην άμυνα και έστελνε πάνω του τον Παπαπέτρου ή κάποιον άλλο μεγαλόσωμο forward επέμενε να στείλει τη μπάλα χαμηλά στον Γκιστ. Με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε ένα πολύ μονότονο παιχνίδι, να έχει έναν Γκιστ σκασμένο και τελικώς να χάσει το παιχνίδι. Ελπίζω λοιπόν να δούμε μία διαφοροποίηση σε αυτόν τον τομέα.

  

  Αυτά πάνω κάτω ξεχώρισα από τα φιλικά του Παναθηναϊκού και θα ήθελα να πω συμπερασματικά ότι τα 2 σοβαρότερα θέματα που θα  κληθεί να αντιμετωπίσει ο Πεδουλάκης μέσα στη σεζόν είναι η άμυνα με τον Μπουρούση μέσα και οι σετ επιθέσεις με τον Καλάθη στον άσσο. Ναι μεν ο Καλάθης θεωρείται από πολλούς ο μόνος καθαρός άσσος που υπάρχει στο ρόστερ αλλά η αδυναμία του στο σουτ στοιχίζει στην επίθεση και πολλές φορές την μπλοκάρει. Αν καταφέρει να βρει λύση σε αυτά τα 2 βασικά θέματα ο coach τότε πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα έχει μία καλή χρονιά μετά από 2 πολύ κακές για τον σύλλογο χρονιές.

ΥΓ 1: Σαφώς η ομάδα έχει και άλλα προβλήματα, ειδικά στο σετ παιχνίδι παρουσιάζει πρόβλημα και χωρίς τον Καλάθη που ανέφερα παραπάνω, αλλά δεν ήθελα να επικεντρωθώ σε θέματα συνέπειας/συνοχής και να κριτικάρω μία καινούρια ομάδα χωρίς αυτοματισμούς στην ουσία τόσο νωρίς. Γι αυτό άλλωστε μίλησα για συγκεκριμένα πράγματα που ΣΙΓΟΥΡΑ θα τα δούμε μέσα στη σεζόν και που η ομάδα θα τα βρει μπροστά της.

ΥΓ 2: Σοβαρό ζήτημα για τον Πεδουλάκη να βάλει τους Φελντέιν/Χαραλαμπόπουλο μέσα στο rotation με τέτοιο τρόπο ώστε να επωφεληθεί περισσότερο η ομάδα και επιτέλους να κάνει και ο μικρός το step up που περιμένουμε.

ΥΓ 3: Ο Νίκολς προσωπικά μου έχει κάνει φοβερή εντύπωση και μου αρέσει περισσότερο από όλες τις μεταγραφές μέχρι τώρα.

ΥΓ 4: Last but not least ο Παναθηναϊκός στερείται PnR ψηλών. Ο μόνος που απόμεινε είναι ο Γκιστ αλλά και πάλι κοντεύει να εξαφανιστεί το PnR παιχνίδι από την ομάδα κάτι που δεν κρύβω ότι δεν μου αρέσει καθόλου. Μπουρούσης και Σιγκλετον τις περισσότερες φορές “popάρουν” προς τα έξω και δεν ρολάρουν προς τα μέσα. Λάτρεψα τον Παναθηναϊκό του  Ομπράντοβιτς και δεν γίνεται να μην μου ξενίζει αυτό το πράγμα.

ΥΓ 5: Οκ, το μπάσκετ αλλάζει ακόμα και ο ίδιος ο Ζοτς προσαρμόστηκε κ έχει αλλάξει πολλά πράγματα στο παιχνίδι του (ποιος περίμενε ότι στις χρονιές του στη Φενέρ θα επέλεγε γκαρντ όπως ο Γκάουντλοκ και ο Ντίξον). Αλλά το PnR παραμένει βασικός τρόπος επίθεσης της ομάδας του. Με αρκετά “εξτραδάκια”, αλλά είναι εκεί.

facebook  Twitter Green_T