Όταν έκλεισαν τα φώτα του ΟΑΚΑ!!!

Η συναισθηματική φόρτιση που ξεκίνησε από το δεύτερο προημιτελικό με την Μπασκονία(...) όσο πλησίαζε το τουρνουά προς τιμήν του Διαμαντίδη γινόταν και εντονότερη αλλά.. δεν περίμενα με τίποτα αυτό που θα ερχόταν... μόλις κλείσουν τα φώτα του ΟΑΚΑ..

Όλη μέρα χτες γυρνούσε γύρω από την τελευταία παράσταση του 3D... Δεν μπορούσα να δουλέψω και γενικά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο.. Έστειλα από νωρίς την κοπελιά για φαγητό με τις φίλες της και το σπίτι όλο δικό μου και του Μήτσου.. Καθώς πλησίαζε η ώρα κρύος ιδρώτας άρχισε να λούζει το σώμα μου και ένας κόμπος έδενε το στομάχι μου.. Μέχρι που ήρθε η ΩΡΑ...

Μάζι με τα φώτα.. έκλεισαν και τα μάτια μου... Σκέψεις και εικόνες με κυρίευσαν.. Το τρίποντο στη μούρη του Λεμπρόν Τζέιμς,το τριπόντο στο Βελιγράδι, η τάπα στον Ακερ,το τρίποντο στον Τζαουάι και το άλλο στον επόμενο τελικό,τα σόου απέναντι σε Μάλαγα,Λιουμπλιάνα και αυτό στον τελικό με ΟΣΦΠ το 09΄,το κλέψιμο στον Μουλαομέροβιτς και η ασσιστ στον Μπατίστ,η μυθική σειρά με την Μπάρτσα το 11΄,η υπερπροσπάθεια στον δεύτερο αγώνα με την Κούτσα πέρυσι, η πάσα στον Μπατίστα, η στιγμή που καλεί τον Αλβέρτη το 09 να σηκώσουν μαζί την κούπα,η αγκαλιά με τον Ζοτς το 11 και η ατάκα “Που να πάω; Εδώ είναι το σπίτι μου..”

Δεν τον ενδιέφερε,είτε έπαιζε για τον καλύτερο προπονητή,είτε για κάποιον μαθητευόμενο μάγο,είτε για παλαιομοδήτες είτε για assistant που έγινε προπονητής, είτε είχε παιχταράδες δίπλα του,είτε πιτσιρίκια,είτε παλαίμαχους είτε παλτά.. Ήταν πάντα εκεί,πάλευε, έδινε τα πάντα σαν να μην υπάρχει αύριο και μπορεί κάποια στιγμή να πετύχαινε το ακατόρθωτο.. Δεν πήδηξε από το καράβι το 12΄.. ΑΦΟΣΙΩΣΗ…Και ας μπορούσε να βρει τρελά συμβόλαια στο peak του.. Πέτυχε αμέτρητα κρίσιμα σουτ, χωρίς όμως να σφίξει τα μπράτσα και να τα “δείξει” στον κόσμο,χωρίς να βγάλει κάποια δυνατή κραυγή, χωρίς να κάνει νόημα στην κερκίδα να ξεσηκωθεί.. Απλά πήγαινε προς τον πάγκο για να πάρει οδηγίες για την επόμενη φάση.. ΤΑΠΕΙΝΟΣ..Δεν πούλησε οπαδιλίκι και ούτε προκάλεσε ποτέ την αντίπαλη κερκίδα.. Το μυαλό μου έχει γίνει ένα μπάχαλο και τα αυτιά μου να βουίζουν από περιγραφές μεγάλων στιγμών του Μήτσου... “ Ποιος; Ποιος; Βάλτο αγόρι μου”, “O Άκερ κλέβει,ο Ακερ πατάει γερά και η τάπα του Διαμαντίδη”,” Πρέπει να πάει ένας εναντίον ενός με τον Τζαουάι..Γιατί καθυστερεί;; Δοκιμάζει για τρεις..Ναιιι”,“Kαλάθης για τον Διαμαντίδη.. Σηκώνεται για τρεις.. ΜΕΣΑΑΑ”, “Αυτή ήταν η επίδειξη του κορυφαίου παίχτη της Ευρώπης” “DIA-MA-NTI-DIS!!!”

Δάκρυα δεν σταματήσανε να πέφτουν ακόμα και όταν τέλειωσε η τελετή..  Δάκρυα χαράς και λύπης..Δεν έκλαψα ούτε στην απόσυρση Αλβέρτη ούτε στην επιστροφή Μποντιρόγκα.. Αλλά χτες δεν μπορούσα να συγκρατηθώ..Δεν περίμενα ότι θα ερχόταν η στιγμή του αντίου ρε Μήτσο...Δεν το περίμενα..

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝΕ λοιπόν... Ο Δημήτρης Διαμαντίδης ΕΣΒΗΣΕ για τελευταία φόρα τα φώτα του ΟΑΚΑ...Αυτή την φόρα όχι μεταφορικά.. Αλλά κυριολεκτικά..!!!

Υ.Γ. : Πρώτα ο Παπαλουκάς,μετά ο Σάρας,τώρα ο Διαμαντίδης ενώ πλησιάζει και το τέλος των Ναβάρο-Σπανούλη.. Πόσο πιο φτωχό θα είναι το ευρωπαϊκό μπάσκετ από εδώ και πέρα....ουφφφ

Βρείτε μας στα social media: 

https://twitter.com/saras13bodiroga,https://twitter.com/Bballfreaks23_B,https://www.facebook.com/Bballfreaks/